Triumph of spirit over matter

Deze opera TRIUMPH OF SPIRIT OVER MATTER op libretto van Johan Thielemans werd geschreven in opdracht van Muziektheater Transparant in co-productie met De Munt, Brussel en De Singel, Antwerpen. Dit werk werd gecreëerd in 2000 in het Luna Theater in Brussel door het Prometheus Ensemble onder leiding van Etienne Siebens. De bezetting bestaat uit 5 stemmen (sopraan, tenor, 2 baritons en bas) en een instrumentaal ensemble (fluit, klarinet, trompet, hoorn, trombone, piano, percussie, 2 violen, altviool, cello en contrabas). Het is een doorgecomponeerde opera bestaande uit 16 scènes die via zeer korte tussenspelen in elkaar overvloeien. De muziek bezit een enorme stuwing, alles evolueert zeer snel. Dit in tegenstelling tot de oosters geïnspireerde, meditatieve composities die hieraan voorafgingen (o.a. de Raga's). In dit werk maakt Wim Henderickx een compilatie van compositietechnieken, o.a. seriële technieken en modaliteit, die hij ook gebruikte in enkele van zijn voorgaande werken. Verschillende ‘Leitmotive’ zijn een psychologische weergave van de karakters van de personages. Synopsis van het verhaal: Beck is een kunstschilder zonder succes. Hij lijdt honger. Hij heeft zich nu geworpen op het project: dozen als ruïnes. Zijn geliefde Elsie is vast besloten om deze kunstwerken aan de man te brengen. Ze wendt zich hiervoor tot een oude geliefde, de directeur van een noodlijdende galerij. Hij is niet opgewassen tegen haar avances en bezwijkt. Al gelooft hij niet in het werk van de schilder, toch laat hij zich overhalen om met Beck in zee te gaan. De ontmoeting tussen directeur en kunstenaar loopt slecht af. De kunstenaar slaat een model voor de nieuwe tentoonstelling aan diggelen. Elsie en Beck zitten weer helemaal aan de grond. Ze hebben echter een noodplan. Beck munt ook uit in het vervalsen van hedendaagse schilderijen. Elsie besluit om ze aan de directeur te slijten. Deze loopt in de val en beleeft een kortstondige triomf in de kunstwereld. Maar de vervalsingen worden ontmaskerd. De directeur is zijn gezag kwijt. Beck moet naar de gevangenis. Maar plots is hij beroemd. Zijn dozen verkopen. En iemand biedt geld voor de vervalsingen. De laatste scène is een allegorie. Alle personages zijn op zoek naar dat moeilijk vatbare: schoonheid. Hun concrete levens zijn tragisch, belachelijk of zelfzuchtig, toch zijn het wegen naar de schoonheid. De opera eindigt met het bezingen van de schoonheid.