Resonating Light

Wim Henderickx componeerde RESONATING LIGHT voor voor fluit, hobo, klarinet, fagot, hoorn, trompet, trombone, percussie en contrabas in 2013, in opdracht van I Solisti del Vento ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan. Het is een voortzetting van de werken die hij schreef voor artistiek leider Francis Pollet en het ensemble in de jaren 1980 en 1990, zoals Ronddolen voor fagot solo (1987), Droombeelden voor hobo, fagot en piano (1988) en Mysterium voor 10 houtblazers (1989). Voor dit laatste werk werd hij bekroond met de Compositieprijs Vlaanderen-Quebec in 1993. Voor RESONATING LIGHT liet Henderickx zich inspireren door de bezetting van Octandre van Edgard Varèse. De componist wil in dit werk het klankmatige aspect van deze instrumentale combinatie onderzoeken. Als visuele inspiratiebron waren de lichtsculpturen van James Turrell heel belangrijk. Het idee van licht als spiritueel element (verlichting - enlightenment) is een cruciaal gegeven in dit werk. Een bedenking tussen zijn schetsen voor deze compositie: ‘Een warme gloed die je door de resonantie van de klank verlicht’. Het idee om licht en lichtstralen te verklanken komt tevens voort uit de fascinatie van Wim Henderickx voor natuurverschijnselen en voor de kosmos. Met dit thema ging hij ook al aan het werk in o.a. Tejas oor orkest (2009). RESONATING LIGHT kreeg drie delen die zonder onderbreking in elkaar overgaan. Na een dynamisch eerste deel met een snel tempo, volgen een eerder statisch tweede en derde deel. Mogelijkheid om elektronica te gebruiken (verkrijgbaar bij Norsk Musikkforlag, Oslo) om een overgang te creëren tussen deel I en deel II en tussen deel II en deel III.